Kort fictief verhaal: Anton de christen

Hieronder een kort zelfgeschreven verhaal. Vandaag geschreven. Geniet ervan! 🙂

Hij wilde naar buiten. Nu. Nu meteen. Hij liep zijn huis uit, deed de deur achter zich dicht. Drie sloten, hij maakte maar gebruik van één. Zijn spullen konden hem gestolen worden. De straat door, het was begin van de avond. Geen kip op straat, de meeste gezinnen in de straat waren de maaltijd aan het eten. Hij niet. Hij had al vroeg gegeten, alleen, en wilde nu de hort op. Hij wilde genieten, dat wilde hij.

Zijn huisarts had het hem geadviseerd. ‘Je mag luchtiger leven’ zei ze. Hij maakte het leven te zwaar, zowel zijn werk als privé. Alles moest effectief zijn, efficiënt. Alles moest bijdragen aan het grotere doel. God. Maar de vraag was of God dat wel wilde. Als God God was, zou Hij hem toch niet áltijd nodig hebben. En überhaupt, nodig hebben. Misschien dat God wel iets anders verlangde voor hem dan hem ‘nodig hebben’.

In ieder geval was op dit moment het verheven doel van zijn leven ‘genieten’. Ontspannen, luchtig leven, zien hoe het komt, pluk de avond, niet zo zwaar, neem, eet, geniet. Hij dacht aan een zinsnede uit de Bijbel. ‘Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan.’ Het kwam uit Prediker, het negende hoofdstuk, het zevende vers. Als hij deze tekst moest geloven, en dat wilde hij, was God allang tevreden over hem. Hij vond het moeilijk te slikken, bleef wat kauwen over Gods tevredenheid over hem.

Zou het? Zou God als Hij naar hem keek denken: ‘Wat een lekker ding! Wat een prima vent. Wat een topgozer. Kijk eens aan, die heb ik gemaakt. Wat ben ik daar blij mee!’ Maar als dat zo was, dan zou deze God toch ook ontevreden kunnen zijn over bepaalde zaken? Oneffenheden in zijn uiterlijk, een verslaving, een verkeerde gedachte.

Hij kwam er niet uit. Maar misschien was dat ook wel vanzelfsprekend. Want als God God is, dan was Hij, oeps, sorry God, hij het niet. Het feit dat hij ergens niet over uitkwam, gaf aan dat hij God niet is. Hij is een mens en naast dat hij heel veel kan, kan hij ook dingen niet. Dat was wel een bevrijdende gedachte. Hij dacht: ‘Laat ik God God maar zijn en Anton Anton.’

Zo heette hij dus, Anton. ‘Anton de christen, Anton de enthousiaste gast, Anton de homo (was hij niet), Anton de afwijkende’ waren een aantal mogelijke bijnamen. Zelf vond hij ‘Anton de afwijkende’ het mooist. Hij wilde graag anders zijn, verfrissend zijn, lijkend op die ene man, Jezus. De vraag was wel of ‘anders zijn’ daarvoor nodig was, om op Hem te lijken.

Misschien leek Jezus wel veel meer op andere mensen dan hij tot nu toe dacht. Misschien was Jezus wel precies zoals die vriendelijke vrouw achter de balie van de snackbar. Was Hij precies zoals de stoere, kortgeschoren man die de beugel van de kermisattractie aanduwde. Was Jezus als die verre kennis die zijn Facebookberichten op de voet volgde.

Was Jezus als die actrice die op de rode loper alle tijd nam voor de journalisten. Maar misschien kende hij Jezus ook nog niet goed genoeg. Hij wilde hem graag nog beter leren kennen. ‘Wat zou Jezus doen?’ was een zin die een tijd lang niet meer in zijn gedachten was geweest. Maar dat was eigenlijk een schitterende zin om meer te ontdekken wie Jezus was. Door op momenten te bedenken wat Hij zou doen.

Natuurlijk had Jezus ook een religie gesticht waardoor hij Hem beter kon leren kennen. En waar het volgens deze Jezus nu eigenlijk om ging in het leven. Het eerste wat in hem opkwam, was het thema ‘vrijheid’. Misschien wel omdat hij daar het meeste naar verlangde. Maar hij wist ook dat Jezus erover sprak.

Hij zei ‘Mijn juk is zacht, mijn last is licht.’ Wat een heerlijk thema had die Jezus toch aangesneden in zijn leven: vrijheid. Het werd als een brainstorm in zijn hoofd, in het midden ‘vrijheid’ met een cirkel eromheen. Vervolgens ontstonden er strepen met woorden.

Vrijheid is… Genieten. Blijdschap. Het leven leven. Vrolijk zijn. Ontspannen zijn. Je niet te druk maken. Niet alles hoeft vandaag. Je niet teveel zorgen maken over geld. Of over je uiterlijk. Dingen wat meer laten gebeuren zoals ze komen. Niet altijd maar de controle over alles willen hebben. Dat het niet perfect hoeft te zijn.

O, dat was een goeie. Hij hoefde niet perfect te zijn. Heerlijk.

Geplaatst op 15/07/2016, in Creativiteit. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s